BAWASAN ANG KASAKIMAN

Walang na batayan na makakamit ng bansa ang pag-unlad sa ekonomiya sa kasalukuyang panahon. Ang pagsunod sa serbisyong industriya sa nagdaan na nagpapatuloy sa kasalukuyan ang salang galaw. Ang umaasa ang pamahalaan sa ipinadalang salapi ng mga OFW ang bumansot sa ekonomiya ng bansa. Ganap na malaking tulong ang padala ng mga OFW sa pamahalaan ngunit may iba ang silip ng mga eksperto na ‘di sapat ang hakbang sa pagpapalakas ng kabuhayan ng bansa na umasa sa industriya ng serbisyo. Panandalian ang pakinabang sa salaping ipinapadala ng OFWs. Sa pamahalaan, tuunang palakasin ang negosyo ng paglikha o paggawa at palakasin ang kagalingan Pinoy. Ang pagtuon sa negosyo na banggit sa itaas ang naisantabi at natuon o umaasa sa mabilisang pagkakamit ng salaping ‘di pangmatagalan.

Ang ‘di pinaghandaang sa pangmatagalang pakinabang ang sakit na ‘di nawala at patuloy na pina-iiral ng pamahalaan noon hangang ngayon. Ang masakit umasa at naging karaniwan ang paghiram ng pondong may tubo. Ang ‘di makamit ang panustos sa nakakalap na buwis ang paghiram ang landas na tahak ng pamahalaan sa matagal ng panahon. Ang masakit, ‘di mapalaki ang pakinabang sa salaping ipinadadala ng OFWs. Hindi pa banggit ang pagbaba sa binabayad na buwis ng mayayaman na may kurot sa puso ng nakakaraming Pinoy na patuloy bumabalikat sa tustusin ng pamahalaan. Samanatala, patuloy ang paglaki sa tustusin ng tao sa laylayan sa mahal ng bilihin na nagpapabagal sa kanilang pag-unlad.

Sa kabilang banda, ‘di makaalis ang bansa sa kategorya ng mababang gitnang uri dahil sa ‘di umaangat na kabuhayan ng nakakaraming Pinoy. Sa pag-aaral,’di makakamit ng bansa ang umangat ang antas ng ekonomiya sa gitna ng gitnang uri sa taas ng halaga ng bilihin na pinapasan ni Mang Juan. Sa pagtala, kahit sa pagtatapos ng termino ng kasalukuyang pamahalaan at sa pagtatapos ng papalit na pamahalaan, malabong makamit ang ibig na pagtaas sa katayuan ng ekonomiya ng bansa sa kadahilanan na banggit sa unahan. At ang palaasa sa hilaw na sangkap na galing sa ibang bansa ang silip na dahilan at ang mababang sahod ng maraming Pinoy na sanay tustusin sa pagpapagalaw ng ekonomiya ng bansa. Ang ‘di kumikilos na ekonomiya ng bansa ang dapat tuunan ng mga mahuhusay sa pamahalaan at bigyan diin sa mga mungkahi na walang magandang maidudulot sa bansa ang pagiging palaasa sa paggamit ng mga hilaw na sangkap na nagmumula sa labas ng bansa. At ang pangunahing dahilan ng pagka bansot ng ating ekonomiya.

Sa mga namumuno, ang pag-ayon sa mabilisang pagkakaitaan ang salang asal na ‘di nakakalasap ng ganap na pakinabang. Ang makamit ang biglaang pagyaman tulad ng kapalaralan sa paglalaro sa sugal ang karaniwang gawi ng Pinoy na nakalimot na linangin ang sariling kagalingan at inasa sa swerte ang kinabukasan. At ang landas na tinhak o tinatahak sa kasalukuyan. Sa ilang mapalad, maaring makamit ang kagalingan ngunit umasa na ‘di pangmatagalan ang palad na natamo at asahan ang mabilis na paglisan ng kapalaran. Samantala, sa nagsusumikap at nag-iibayo ng kakayanan, umasang matatamo ang pangmahabaang pakinabang at umasang maisasalin sa salinlahi. Walang pagdududa sa galing ng negosyanteng Pinoy na nagawa ang pagbangon ng kabuhayan dahil sa pagsusumikap.

Walang saysay ang lumingon sa ibang dako sa paglilinang ng kabuhayan ng bansa dahil magaling ang Pinoy na negosyante na ganap ang karanasan na hinubog sa sariling bansa. Maraming aral ang mapupulot sa karanasan ng mga negosyanteng Pinoy na akma sa kalakaran ng Negosyo sa bansa. Sa nakaraang panahon, maririnig ang kasabihan na paunlarin ang sariling atin subalit ‘di natukoy ang direksyon o landasin sa pagsasarili. Ang umasa sa mabilisang pagkakakitaan ang salang galawan o aspeto na nilandas ng mga nakaraang pamahalaan at ng kasalukuyan. Hindi nalinang ang kagalingan at paggamit ng likas yaman ng bansa sa pagpapalakas ng sariling atin. At tila salita o bansag ang aral sa nakaraan na pagpapalago ng ekonomiya ng bansa.