SAAN KA PATUNGO O’ BAYAN KO

Hilong talilong si Mang Juan sa nagaganap sa bayang minamahal mula sa likha ng kalikasan at sa gawa ng mga taong mapag-imbot. Walang mapaghingahan ng sama ng loob ang mama sa kahirapan dinaranas. Sadyang ‘di mula sa sarili kabiguang bitbit bagkus likha ng mga opisyal na una ang sarili at ‘di ang bayan. Pagkadismaya ang umiiral sa puso ng bayan sa mga opisyal na tinitingala subalit sarili’t pamilya ang una ‘di bale ang kalagayan ng mga taong dapat pagsilbihan. Lumisan ang tiwala ng mga tao sa laylayan na umaasa sa serbisyong handog ng mga opisyal na hinalal dahil nangako ng tamang serbisyo na iaabot sa taong bayan. At sa tagal ng paghihintay na maka-tagpo ang bansa ng lider na ganap na may pagtingin sa pag-ahon sa kalagayan ng naghihirap na mamamayan, pagka-umay at awa sa sarili ang nadarama. Ngunit ‘di maalis ang umasa sa pangako ng mga namumuno sa lokal at pambansa na tila paghahanap ng aspile sa dayami na tumutungo sa kawalan.

Sa SONA, pinukaw ng pangulo ang kamalayan ng bayan sa bilyon – bilyong anomalya na tila papogi at ilayo ang tuon ng bayan sa kawalan ng direksyon na tinatahak ng pamahalaang pinamumunuan. Higit isang taon ang lumipas walang ganap na napapanagot sa mga tao unang nabanggit o sadyang ‘di ibig panagutin ng ‘di maituro ng sampung daliri na nakaturo sa direksyon ng nagsasabi ng anomalya. Ang pinagtakhan sa pamahalaan, ang panlalamig sa pagbatid sa anomalyang binanggit at tila lumihis ang tuon sa ibang kaganapan. At pasalamat si Mang Juan, na may nagalawan at naipakulong na salarin na silip ang kiling sa pananagot sa tanggapang kinabibilangan. Pumasok ang tanong sa isip ni Mang Juan, sa pagliko ng tuon ng pamahalaan, nagkaroon ba ng mga negosasyon ang mga taong pinananagot at kinatawan ng pamahalaan na isisiwalat ang ngalan ng mga sangkot, maliit o malaking ngalan para sa katotohanan?

Sa pag-alam sa galawan sa pamahalaan hindi maikakaila na sapat ang instrumento sa pamahalaan upang iharap sa hustisya ang sino mang-tao na sumablay sa nakatitik na panuntunan. Sa haba ng kamay ng batas, umaasa na mapapanagot o mapawalang sala ang mga opisyal ng pamahalaan haharap sa sakdal. Sa kabilang banda at naniniwala na hindi aabot sa hapag ng pangulo ng bansa paratang ng mga anomalya kung ‘di sapat ang patunay na may pagmamalabis sa pondo ng bayan. Hindi magsusugal ang sino mang-magbabanggit ng mga anomalya sa pamahalaan kung ‘di sapat ang batayan at malabong umabot sa kamay ng pangulo at babangitin sa ulat sa bayan na gumising sa kamalayan ng bayan. Sa bagal ng galawan sa anomalya, tila nag-aalumpihit ang ehekutibo na tuluyan ang mga natukoy na ngalang sangkot sa anomalya ng ‘di umabot ang turuan sa palasyong tinutuluyan.

Sa kasalukuyan, ikinalulungkot ni Mang Juan ang mga anomalyang kinasasangkutan ng mga opisyal ng bayan na minsang may kagalingan. Sino ang ‘di malulungkot sa paghaba ng usapin na nasa harap ng bayan na patuloy na dinidinig ng hukom-senado. Sa usapin hindi magkanda-ugaga ang magkabilang panig, ang nagtatanong at tinatanong upang linawin ang mga anomalyang naganap sa tanggapan na balot ng anomalya. Sa likod ng pagtutok ng bayan sa pagdinig sa usapin ni Inday Salakay, tuloy ang ligaya ng inaakusahan at maging ng ibang may kaparang usapin na naglalamyerda sa labas ng bansa. Hindi masilip ang hakbang ng ehekutibo maging ang tanggapan ng Tanod Bayan sa paghahabol sa mag-inang naglalamyerda at sa media’t social media ang takbo upang magpabango ang banggit at walang resultang makita. Sa pagsilip sa pahina sa social media nabatid na may pag-aari ang mag-inang lakwatsera sa isang lunsod sa Estados Unidos ng maliwanag na tuluyan gamit ang sikat ng araw. Sa totoo lang, yumabong ang kapalaran ng mag-ina sa proyektong ginagamitan ng araw na itinayo ng anak na kinatawan. Hayun, hayahay ang buhay ngunit patuloy ang pag-iwas ng mag-inang opisyal ng bayan sa batas ng bansa.

Masalimuot ang tahakin sa pagpapanagot sa batas higit kung hindi malinis ang kamay ng gagalaw nang magpapanagot sa may sala o may anomalyang nagawa sa bayan. Mabigat pagalawin ang mabuting hangarin ng pagpapanagot kung maputik ang kamay ng naghahabol tulad ng hinahabol. Sa totoo pa rin, ang anomalya sa bansa ang ganap na dahilan ng paghihirap ng mamamayan na naduduhagi sa ‘di umabot na serbisyo. Ang malungkot, tila binabayo ng kalikasan ang bayan ng magising sa katotohanan ang tao sa laylayan at ipaabot ang pagkadismaya sa kilos pawikan ng pamahalaan. Sa kabilang dako, dapat panagutin ang dati at kasalukuyang kawani sa pamahalaan na dawit sa mga multong proyekto. Ang isantabi ang usapin laban sa nagpahayag o nag-abot ng impormasyon sa anomalya ‘di kagat higit kung silip ang pakinabang sa ‘di nagawang proyekto. Labis ang hirap ni Mang Juan sa pagpapanggap na ayos ang kalagayan subalit at sa totoo lang ‘di mag-abot ang sahod sa tustusin sa araw araw.

Sa dinaranas na hirap ng bayan, silip na ‘di ibig ng mga opisyal ng bayan na makaahon ang una lalo kung ‘di makukuha ang luhong pinasukan sa serbisyong bayan. Patuloy ang paglayo ng kabuhayan ng iilan sa nakakarami na ‘di ibig ng mga sumumpa na maglilingkod higit sa panahon ng halalan. Hindi masilip ang sensiridad ng pangulo na pananagutin sa batas ang mga kurakot sa pamahalaan. Sa kabilang banda, patuloy ang kasangga’t kakampi sa kawalan ng imik sa mga anomalyang gawa ng namamahala. Sa laki ng mga pondong inilalaan sa mga tustusin ng pamahalaan, P7T sa ‘27, hahanapin ni Mang Juan ang serbisyong banggit sa pondong inilaan at titiyaking aabot sa tinutuluyang tahanan.

Sa paghahanap ng tuwirang serbisyo sa laki ng pondong inilalaan ng pamahalaan na popondohan ng pawis ng mamamayan hindi mag-aatubili si Mang Juan na magtanong at hanapin ang mga proyektong pagtutustusan. Walang pangingiming magtatanong si Mang Juan kung saan patungo ang bayan sa laki ng pondong ilalaan ng pamahalaan sa proyektong may pakinabang. Iisa ang tanong ng Pinoy, saan patungo o’ bayan kung ‘di mulat sa kaganapan sa bayan.

Maraming salamat po!!!!